Search
Close this search box.

Διαβάζουμε Ζούμε Ονειρευόμαστε

Διαβάζουμε Ζούμε Ονειρευόμαστε

[Δέκα ποιήματα] του Βαλεντίνο Τζάιχεν

[επιλογή – μετάφραση : Σωτήρης Παστάκας]

ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ …

Το κλειδί γυρίζει στην κλειδαριά
όπως ένα ανοιχτήρι για κονσέρβες
κι αφαιρεί το καπάκι
Είναι η φίλη που ανοίγει
και με πιάνει στο κρεβάτι
με μια άλλη γυναίκα
Κοιτάζει και αποτραβιέται
όπως κάνουμε μπροστά
σε χαλασμένο φαγητό
Κλαίει και κλείνει
τη μεταλλική πόρτα
Επαναλαμβάνω …
η καρδιά μου ήταν πάντα
σαν την περιστρεφόμενη πόρτα
ενός ξενοδοχείου με την ώρα
όπου θα μπορούσε κανείς να μπει
να διανυκτερεύσει κατά βούληση
και να ξαναβγεί ινκόγκνιτο
χωρίς τύψεις.
Τώρα, θα ήθελες να εγκαταστήσεις
μια πόρτα στο κενό και
να περάσεις μια κλειδαριά ασφαλείας στον αέρα;

MI RIPETO …

La chiave gira nella toppa
simile a un apriscatole e
scoperchia la latta
È l’amica che apre
e mi sorprende a letto
con un’altra donna
Guarda e sì ritrae
come in presenza
d’un cibo avariato
Piange e richiude
la porta metallica
Mi ripeto…
il mio Cuore è sempre stato
come la porta girevole
d’un albergo a ore
dove si poteva entrare
e pernottare a piacere
riuscire in incognito
e senza rimpianti
Ora
vorresti istallare
una porta nel vuoto e
mettere una serratura di marca all’aria ?

Ο ΧΡΟΝΟΣ


Ο χρόνος είναι σαν μια άγρια ​​γάτα
που διασχίζει τον κήπο
και μετά δείχνει τη μουσούδα της,
αλλά δεν ομολογεί ποτέ
σε ποιον αριθμό οικίας είναι η διεύθυνση
της κρυψώνας της.

Έχουν περάσει αιώνες
μέσα από τα χρόνια μου κι
(εγώ) δεν τους έδωσα σημασία.

Καθρεφτίζομαι, το πρόσωπο γέρασε
αν και το δέρμα απορροφά
την κρέμα ομορφιάς
όπως η έρημος το νερό.

IL TEMPO


Il tempo è come un gatto selvatico
che attraversa il giardino
e poi fa anche capolino,
ma non lascia mai trapelare
quale numero civico sia recapito
del suo nascondino.
Sono transitati secoli
dentro i miei anni e
(io) non vi ho fatto caso.
Mi specchio, il viso è vecchio
sebbene la pelle assorba
la crema di bellezza
come il deserto l’acqua.

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ


Για παράδειγμα,
λατρεύουμε να διαμένουμε στο Παρίσι, στη Ρώμη
και σε πολλά άλλα μέρη
αλλά όχι εξ ολοκλήρου, μια αμφιβολία μας βαραίνει
κι έτσι δεν εμπιστευόμαστε οποιονδήποτε τόπο κατοικίας
αφού κάποιο δωμάτιο στα διαμερίσματά τους
μας περιμένει να πεθάνουμε εκεί
επομένως θα θέλαμε να τους ξεφύγουμε
και ποτέ να μην συναντήσουμε αυτό το καθορισμένο μέρος
γιατί πολλές πόλεις προκειμένου
να αποκτήσουν αξιοθέατα
είναι πρόθυμες να μας φιλοξενήσουν.

RISVOLTI DEL TERRITORIO


Per esempio,
amiamo risiedere a Parigi, a Roma
ed in vari altrove
ma non del tutto, un dubbio ci pedina
così diffidiamo di ogni luogo di residenza
poiché in qualche stanza dei loro stabili
siamo attesi per morirvi
perciò vorremmo fuggirli
e non incontrare mai quel posto designato
che molte città
per acquisire benemerenze
sono disposte ad ospitare.

ΠΟΙΗΣΗ

Λένε πως η ποίηση
δεν έχει πραγματική ορμή,
και δεν ξέρει πια πως να πετάξει
δεδομένου ότι δεν υποστηρίζεται πλέον
από τους μεγάλους φτερωτούς αγγέλους.
Τι να κάνουμε; Είναι ένας κόσμος
αθεϊστών ποιητών που πετούν
κατά προτίμηση με αεροπλάνο.

POESIA


Si dice che la poesia
manchi di vero slancio,
che non sappia più volare
poiché non più sorretta
dai grandi angeli alati.
Che farci? È un mondo
di poeti atei che volano
preferibilmente in aereo.

ΣΗΜΕΙΩΤΙΚΗ


Όπως το κόκκινο λαμπάκι
που ανάβει στο ταμπλό
και αναφέρει στον οδηγό,
ότι η βενζίνη τελειώνει,
έτσι, και το συναίσθημα
που έτρεφα για σένα
έφτασε τη στάθμη της ρεζέρβας.

SEMIOTICA


 Come la spia rossa che
si accende sul cruscotto
e segnala al conducente,
che la benzina è alla fine,
così, anche il sentimento
che nutrivo per te
è ormai in riserva.

ΣΑΠΟΥΝΑΚΙΑ


ΑΡΩΜΑΤΙΚΑ ΣΑΠΟΥΝΑΚΙΑ ΓΛΥΣΤΡΟΥΝ,
ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ,
ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΜΕ ΑΦΡΟ ΤΗ ΓΥΜΝΙΑ ΣΟΥ
ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΟΥΝ ΜΙΚΡΕΣ ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ
ΜΕ ΠΙΛΟΤΟ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΜΑ
ΤΙΣ “ΣΤΙΓΜΕΣ” ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΠΟΥ ΠΕΤΑΝΕ.
ΣΑΝ ΤΙΣ ΠΛΑΚΕΣ ΤΩΝ ΓΡΑΦΙΑΔΩΝ
ΠΟΥ ΣΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
ΣΤΑ ΘΟΛΑ ΝΕΡΑ ΤΗΣ ΜΠΑΝΙΕΡΑΣ.
ΣΤΕΓΝΩΝΟΥΝ ΣΤΗ ΣΑΠΟΥΝΟΘΗΚΗ,
ΜΕ ΦΑΓΩΜΕΝΕΣ ΤΙΣ ΕΠΩΝΥΜΙΕΣ.
ΟΙ ΡΩΓΜΕΣ ΠΟΥ ΤΑ ΣΚΑΒΟΥΝ
ΠΡΟΜΗΝΥΟΥΝ ΑΥΤΕΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ.
ΔΕΝ ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΤΑ ΠΙΑΣΩ
ΣΑΝ ΝΑ ΜΕ ΕΠΙΒΛΕΠΕΙ
ΦΥΛΛΑΚΑΣ ΕΓΥΠΤΙΑΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ,
ΑΛΛΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΛΥΝΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ …

SAPONETTE

SGUSCIANTI SAPONETTE PROFUMATE,
GUIDATE DALLE MIE MANI,
INSAPONANDO IL TUO NUDO
SCHIUMANDO PICCOLE BOLLE D’ARIA,
CHE PER EQUIPAGGIO PILOTA
HANNO “ISTANTI” DELLA BELLEZZA IN FUGA.
COMPARABILI A TAVOLETTE DI SCRIBA
SALVATESI NEL NAUFRAGIO DELL’AMORE
DALLE TORBIDE ACQUE DEL BAGNO.
STANNO IN SECCA SUL PORTA SAPONE,
CON LE DICITURE CONSUNTE;
LE CREPE CHE LE CORRUGANO
PREFIGURANO QUELLE DEI CORPI.
NON OSO MANOMETTERLE,
COME SE MI VEDESSI OSSERVATO
DAL CUSTODE D’UN MUSEO EGIZIO,
MA VORREI LAVARMI LE MANI …

Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ


Όταν κόβω τα νύχια των ποδιών
η σκέψη μου τρέχει κατ’ αναλογία
στη μορφή του ποιήματος.
Αυτή η πρακτική παραπέμπει
στην εξαιρετική τεχνογνωσία
πως να κόψετε τους περιττούς στίχους.
Να λιμάρετε τις αιχμηρές άκρες,
να στρογγυλέψετε τις ηχητικές γωνίες
στα αταίριαστα επίθετα.
Να κρατάτε τα νύχια σας κοντά
το ίδιο ισχύει και για τους στίχους.
Η ποίηση κερδίζει την υγιεινή της
και ο ποιητής βρίσκει μια νέα Καλλιόπη
να τον εμπνέει: την ποδολογική μούσα.

LA POETICA


Nel tagliarmi le unghie dei piedi
il pensiero corre per analogia
alla forma della poesia;
questa pratica mi evoca
la fine perizia tecnica
di scorciare i versi cadenti;
limare le punte acuminate,
arrotondare gli angoli sonori
agli aggettivi stridenti.
È bene tenere le unghie corte
lo stesso vale anche per i versi;
la poesia ne guadagna in igiene
e il poeta trova una nuova Calliope
a cui ispirarsi: la musa podologa.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΩΤΗ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ


Αν δεν ήμουν ένας γαμημένος ηθικολόγος
θα έγραφα μεθυσμένος
αντί να γράφω νηφάλιος
όπως φαίνεται απ’ το βαρετό αποτέλεσμα.
Γευματίζω μόνος
και σκαλίζω
έναν άγνωστο πόνο μου.
Συνοδεύω το κόκκινο κρασί
με κόκκινο κρέας
σαν χασάπης.
Από τότε που μεθάω
μού παίρνει πολύ χρόνο
ακόμη και να γράψω
ένα μέτριο ποίημα.

LUNEDI 1° NOVEMBRE


Se non fossi un fottuto moralista
scriverei da ebbro
invece scrivo da sobrio
e la spia ne è l’esito noioso.
Pranzo in solitudine
e mi soffermo su
un dolore ignoto.
Bevo vino rosso
sulla carne rossa
come un macellaio.
Siccome m’ubriaco
ci metto tanto
anche a scrivere
una mediocre poesia.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Πιθανώς,
μοιάζω με έναν ποιητή ευγενούς καταγωγής
αν και η καρδιακή μου ανεπάρκεια
έχει ως ιατρικό οδηγό το βιβλίο «καρδιά».
Ζω ακριβώς πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας
ενώ η υγεία, η καθαρότητα, ο πλούτος
και τα χειμερινά σπορ
εδρεύουν πάνω από τα χίλια μέτρα.
Έτσι παίρνω οξυγόνο αναπνέοντας τον αέρα
των αλπικών παραδείσων από φωτογραφίες
που τόσο παράτολμα τράβηξαν
οι κοινωνικοί αναρριχητές
αψηφώντας τις υψομετρικές διαφορές.

IL POETA


Presumibilmente,
sembro un poeta di elevata rappresentanza
sebbene la mia insufficienza cardiaca
ha per virtù medica il libro del “cuore”.
Abito appena sopra il livello del mare
mentre la salute, la purezza, la ricchezza
e gli sport invernali
stazionano oltre i mille metri.
Perciò mi ossigeno respirando l’aria
dei paradisi alpini
così arditamente fotografati
dagli scalatori sociali
nonostante la pericolosità dei dislivelli.

[ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΑΓΑΠΕΣ]

Οι παλιές αγάπες θυμίζουν
τις ξεχασμένες ομπρέλες,
πού όμως; Θα ήταν οδυνηρό
να τις θυμάμαι κάτω από αυτή
τη συνεχή βροχή.

[GLI AMORI PERDUTI EVOCANO]

Gli amori perduti evocano
gli ombrelli dimenticati,
ma dove? Sarebbe struggente
ricordarsene sotto queste
piogge incessanti.

ΣΧΟΛΙΟ


Ο Βαλεντίνο Τζάιχεν (ψευδώνυμο του Giuseppe Mario Moses) γεννήθηκε στο Φιούμε το 1938 και πέθανε στη Ρώμη το 2016. Υπήρξε ποιητής σε μια πολύ σπάνια συνάρτηση βίου και έργου. Στην καλύβα του στη Βία Φλαμίνια, πίσω από την Πιάτσα ντελ Πόπολο, μέσα στην ένδεια και σε απόλυτη σπαρτιατική απλότητα, ο Βαλεντίνο έζησε περιφρονώντας κάθε είδος εργασίας και εξαπολύοντας βίαιες επιθέσεις στον πολιτισμό του καταναλωτισμού.

More Interesting Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Subscribe to My Newsletter

Subscribe to my weekly newsletter. I don’t send any spam email ever!